วัดปงสนุกเหนือ

เขลางค์แดนนคร
เคยหลับนอนกินอยู่มา
งามงดจรดตรึงตรา
แสนสมค่าความทรงจำ


ไม่น่าเชื่อว่าวัดหน้าบ้านที่วิ่งเล่นตอนเด็กๆ สมัยอยู่ลำปาง อยู่ๆ ก็ได้ UNESCO Asia Pacific Heritage ปีที่แล้ว (2008) ยังจำภาพขนทรายเข้าวัด เวลาไปเที่ยวงานวัด ดูหนังกลางแปลง หรือ เวลากลางคืนที่ต้องเดินผ่านวัดแห่งนี้แล้วกลัวๆ อยู่ไม่หาย ความทรงจำคือวัดโทรมๆ เก่าๆ ดูขลังๆ ที่ข้างหน้าจะมีต้นไม้ใหญ่ๆ ขนาดหลายคนโอบที่พวกเราเด็กๆ ที่โตมาในบริเวณแถวๆ นั้นชอบพยายามไปปีนกัน...


สืบศิลป์สื่อภาษา
รักษ์วัดวาให้งามล้ำ
สานร้อยรอยรสธรรม
ให้น้อมนำเข้าในจินต์


ฉันจากลำปางมา 23 ปีแล้ว เดี๋ยวนี้เวลาไปลำปางฉันจะรู้สึกไม่น่าเชื่อในหลายๆ อย่าง ความเจริญเข้ามาช่วงสิบปีแรก ก็ดูน่าหวาดหวัด ที่เมืองที่เต็มไปด้วยวัฒนธรรมมากมายอย่างลำปาง เริ่มมีตึก สูงๆ เกิดขึ้นมา แต่ต่อมาศิลปะวัฒนธรรมกลับถูกฟื้นฟู ตลาดเก่าที่ฉันเคยไปอยู่ตอนเด็กๆ ที่แสนโทรม ก็กลับกลายเป็น กาดตองก้า ถนนคนเดินที่สวยงาม วัดโทรมๆ หน้าบ้านก็ได้รางวัล Unesco (ส่วนหนึ่งก็ต้องชื่นชมคนท้องถิ่นที่ร่วมกันอนุรักษ์เอาไว้ด้วย)


ดุจดั่งชีวิตคน
แม้สับสนหากไม่สิ้น
หนทางทำหากิน
ก็ต้องดิ้นสู้กันไป


สิ่งที่สวยงามในลำปาง ในความทรงจำของฉันนั้นมีมากมาย ไม่ว่าจะเป็นรถม้าที่วิ่งกันเป็นธรรมดา ฉันจำได้ว่า ตอนอายุ 7-8 ขวบ ฉันต้องไปไหนซักแห่ง คุณลุงรถม้าก็ให้ฉันโดยสารฟรีๆ เพราะรู้จักกันดี พวกคนในกรุงสมัยนี้คงไม่มีใครกล้าให้เด็กๆ เดินทางไปไหนมาไหนเอง แต่ตอนฉันเด็กๆ ไปไหนมาไหน ที่ลำปาง ไม่มีอะไรน่ากลัวเลย เดินไปโรงเรียนเองบ้าง เรียกสามล้อเองบ้าง วิ่งเล่นปีนต้นไม้ หรือไปปีนๆ เด็ดกระถินริมรั้ว เก็บดอกไม้มาทับ โลกทั้งใบของฉันตอนนั้นช่างสวยงามจริงๆ


ความงามที่เปี่ยมค่า
สรรสรวงมาจารจากไหน
รวมร้อยรอยภาพไทย
สานหัวใจใส่เสรี


สัญลักษณ์ของลำปางมีหลากหลาย จริงๆ แล้วเป็นรูปไก่ ของดังๆ ที่นี่จะเป็นชามตราไก่ หรือพวกเซรามิก แต่ด้วยความที่อนุรักษ์รถม้าไว้ดี หลายๆ คนก็ชอบเข้าใจผิดว่าสัญลักษณ์เป็นรถม้า ข้อดีคือ ทำให้คนที่มาเที่ยวหาของฝากที่เป็นสัญลักษณ์ว่าได้มาเยี่ยมลำปางแล้วได้ง่าย


จารึกให้ติดตรึง
ให้เห็นซึ้งซึ่งวิถี
บุราณแต่เก่ามี
สิ่งดีๆ ที่งดงาม


เสียดายที่ฉันไม่ได้มีบ้านที่นี่แล้ว เป็นเพียงเมืองที่ขึ้นมาเยี่ยมทุกปีเพื่อมาไหว้ฮวงซุ้ยอากงที่เสียไปแล้วเท่านั้น แต่การที่ได้ขึ้นมาลำปางทุกปีๆ ก็เป็นข้อดีคือได้ตื่นตาตื่นใจกับความเปลี่ยนแปลงของตัวเมือง ได้เห็นบ้านคุณหญิงวลัยที่เคยไปรำตอนเด็กๆ กลายไปเป็นพิพิธภัณฑ์ ได้เห็นบ้านเก่าที่ตลาดกลายเป็นถนนคนเดินกาดตองก้าที่หรูหรา ได้เห็นวัดหน้าบ้าน ถูกบูรณะอย่างสวยงามและได้รางวัล Unesco อย่างไม่น่าเชื่อ...


มองเอยมองในจินต์
จักยลยินเสียงไขขาน
รสธรรมล้ำชื่นบาน
จะตระการผ่านออกมา


ฉันไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดความเปลี่ยนแปลงอะไรกับเมืองแห่งนี้อีก ทุกๆ สิ่งล้วนสะท้อนถึงสัจจะธรรมว่าทุกอย่างย่อมมีการเปลี่ยนแปลงและไม่มีสิ่งไหน เป็นเฉกเช่นเดิมอยู่ในนิรันดร์ จริงๆ การมาลำปางคราวนี้ก็มีที่พิเศษ เล็กน้อยคือ ตอนขับรถไปตรงสวนห้าแยกหอนาฬิกา (ที่เด็กๆ ต้องไปกินไอติมที่ศาลาโฟร์โมสที่นั่น แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว) พบว่ารถติด รถจอดกันยาว ผู้คนขวักไขว่เลยจอดรถลงไปดูว่ามีอะไรกัน ก็เลยเจอ ชมรมคนฮักลำปางใส่เสื้อแดงมารวมตัวกันชุมนุมทางการเมืองมากมายตระการตาอย่างเรียบร้อยทีเดียว นึกถึงปีก่อนที่ไปกินมื้อเช้า มื้อกลางวัน แล้วใครๆ ก็คุยเรื่องการเมือง ปีนี้การเคลื่อนไหวในมุมมองของคนที่นี่ดูเป็นรูปธรรมมากกว่าเก่า


เขลางค์แดนนคร
ขอพรหมพรวอนรักษา
ให้สืบศิลป์เลิศค่า
เป็นแก้วตาของแดนดิน

Create Date : 07 พฤษภาคม 2552