เยือนถิ่นบรรพชน
กลับสับสนฉงนหา
ดินแดนปู่ทวดตา
กลับพบพาว่าต่างไป
นับเป็นครั้งที่สามที่ฉันได้ไปเยือนแผ่นดินจีน ทุกครั้งที่ไปฉันอดรู้สึกไม่ได้ว่าเป็นต่างบ้านต่างเมือง ฉันไม่รู้ภาษาและพบว่าวัฒนธรรมของที่นี่ก็ดูน่ากลัวไปจากที่ฉันเคยทราบมา จริงๆ แล้วถ้านับตามสายเลือดต้องนับว่าฉันเป็นลูกหลานชาวจีนตามสายเลือดเกือบ 100% อากง กับ เน่ ของฉันนั่งเรือมาจากเมืองจีน ส่วนก๋งก็เป็นคนจีน มีแต่อาม่าเท่านั่นที่มีสายเลือดคนไทยผสมบ้างนิดหน่อย (น้อยมาก) เพราะทางเหล่าม่าเหมือนมีผู้ใหญ่สายใดสายหนึ่งที่มีสายเลือดคนไทยปะปนอยู่ ดังนั้นฉันก็นับเป็นลูกหลานจีนในเมืองไทยแบบสายเลือดค่อนข้างจะเข้มข้นทีเดียว
ลืมเลือนภาษาเดิม
เสริมต่อเพิ่มภาษาใหม่
เปลี่ยนตนเป็นคนไทย
ถึงอย่างไรก็ยังจำ
ฉันจำได้ว่าเด็กๆ ฉันจะคุยกับอากงด้วยภาษาจีน (ซึ่งตอนนี้จำไม่ได้ซะแล้ว ว่าพูดยังไงบ้าง เพราะกงเสียตั้งแต่ฉันยังเล็กๆ - 9 ขวบ) รู้แต่ว่ากงจะสอนเสมอว่าฉันเป็นคนจีนนะ อย่าลืม อากงฉันเป็นคนจีนไหหลำที่มีใบต่างด้าว เป็นคนค้าขายมีห้องแถวเล็กๆ อยู่ตรงตลาดเก่าของลำปาง (ที่ตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นถนนคนเดิน - กาดตองก้า ที่เก๋ไก๋หรูหรากว่าเดิมเชียว) คุณพ่อฉันเดิมก็จะใช้นามสกุลที่นำหน้าว่า "แซ่" แต่ตอนหลังก็เปลี่ยนเป็นนามสกุลเพราะๆ แบบคนไทยทั่วไป กงจะเป็นคนขยันทำโน่นทำนี่ แต่ก็ไม่วายเย็นๆ หรือวันหยุดจะไปช่วยนั่งเฝ้าศาลเจ้าแม่ทับทิมแถวๆ ตลาด ที่ฉันจะชอบไปขลุกอยู่ที่นั่นเวลาเค้ามีงานเชิดสิงโตหรือเล่นงิ้วกัน จำได้ว่าเด็กๆ ฉันสนุกมากพอดู
พอได้กลับไปเยือน
ภาพเสมือนกลับไม่ขำ
ความเศร้ากลับครอบงำ
ต้องเพ้อพร่ำแปลกแยกไป
เอา... มัวแต่นึกถึงอดีต เลยลืมเล่าเรื่องทริปไปเลย จริงๆ ก็คือ พอไปเมืองจีนจริงๆ หลายๆ ครั้งที่ไป ฉันมักจะตื่นเต้นดีใจ แต่ไปถึงก็ต้องผิดหวังเพราะมันไม่ได้เหมือนที่ฉันคิดซักเท่าไหร่ ผู้คนค่อนข้างจะเคี่ยวๆ เอารัดเอาเปรียบและไม่มีระเบียบวินัยมากนัก ไม่เหมือนสังคมชาวจีนที่ตลาดเก่าลำปางที่ฉันโตมาตอนเด็กๆ ที่ใครๆ ต่างก็มีน้ำใจช่วยเหลือกัน หรือเรื่องราวเกี่ยวกับเมืองจีนที่ฉันอ่าน/ดู ฉันไม่คุ้นกับภาษา และรู้สึกผิดหวังกับตัวเองว่าทำตัวไม่สมศักดิ์ศรีลูกหลานชาวจีนนักที่อ่านภาษาจีนไม่ออก เขียนภาษาจีนไม่ได้ (นอกจากตัวง่ายๆ) อ่ะ... เผลอเล่าเรื่องเก่าอีกแล้ว กลับมาพูดเรื่องเที่ยวดีกว่า เป็นทริปสั้นๆ เที่ยวที่เมืองจูไห่ ไม่ค่อยมีอะไรมากนักนอกจากขนมของกินที่แสนอร่อยสมเป็นแดนกวางตุ้ง โดยเฉพาะสตอเบอรี่ (แต่ก็คิดในใจว่าที่เกาหลีอร่อยกว่า ^^)
นี่แหล่ะชีวิตคน
มีจากพ้นจนเริ่มใหม่
เรื่องเก่าเงาจารใจ
เพียงเก็บไว้ไม่หวนคืน
| Create Date : 16 มีนาคม 2552 |
Comments