Silicon Valley #1

" The beginning of knowledge is...
the discovery of something we do not understand. "
-- Frank Herbert

โผผิน
บินอีกครา
ค้นคว้า
หาสิ่งฝัน

อยู่ๆ วันดีคืนดีก็ถูกเรียกตัวให้ไปช่วยงานสำนักงานที่อเมริกา คือไปเดินสายช่วยทีม marketing แถวๆ ย่าน Silicon Valley (ที่ไปมาสองครั้งแล้ว) แต่คราวนี้เป็นการบิน business trip เดี่ยวครั้งแรก ตลอดการเดินทางเลยทีเดียวโดยที่ไม่ได้ตั้งตัวมาก่อนล่วงหน้า อะไรๆ ก็เลยฉุกละหุกกว่าที่คิด วันแรกที่บิน คือวันเดียวกับที่ลงทะเบียนสอบกฏหมายจราจรไว้ สุดท้ายไร้นามก็ตัดสินใจ "จับปลาสองมือ" คือตอนเช้าไปเข้าสอบ (เอาบรรยากาศ - แต่ไม่ได้อ่านหนังสือเลย เพราะมัวแต่เตรียมตัวเดินทาง) แล้วสิบโมงก็ออกจากห้อง รีบทานข้าวแล้วก็ไปสนามบินสุวรรณภูมิ...

เดินไป
ใจมุ่งมั่น
รู้ทัน
ไม่หวั่นไหว

คราวนี้บินกับสายการบิน EVA เช่นเคย สายการบินนี้มีการปรับระบบใหม่คือยกเลิก first และ business classes เปลี่ยนเป็น Premium Lauraul Class คือนั่ง Business แล้วเก้าอี้ก็สะดวกสบายเหมือน First ของบางแห่ง แต่ถึงแม้เก้าอี้ที่นั่งจะดีขึ้นมากมาย แต่ไร้นามชอบ Business แบบเก่ามากกว่าที่มีที่เก็บของเล็กๆ อยู่ข้างๆ ให้หมกๆ ของได้ บินคราวนี้ก็ลองสั่ง cocktail ชื่อ evergreen special มาดื่ม คุณแอร์ก็ทัก (เหมือนเคยว่า) มันมี algohol นะอายุเราถึงหรือเปล่า อืมๆ จะดีใจหรือเสียใจดีนะที่หลายๆ ครั้งเหมือนหน้าตาการแต่งตัวจะเด็กกว่าอายุไป...

เพื่อพบ
โชคชะตา
สร้างค่า
บนสิ่งใหม่

การเดินทางก็เหมือนเคยคือ transit ที่ไทเป คราวนี้มีเวลาว่างรอเครื่องค่อนข้างเยอะและสนามบินก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรตื่นตา เลยไปโต๋เต๋รอที่ Lounge ของ EVA ที่นี่ดีกว่าที่เมืองไทยคือมีห้องเกมส์ (ที่เมืองไทย ดีกว่าที่นี่คือมีเก้าอี้นวด/ดังภาพด้านบนโน้น ให้นอนให้นวดสบายๆ ระหว่างรอ) ไร้นามเลยฆ่าเวลาโดยการเล่น XBOX มั่ง หรือเอาเจ้า laptop น้อยออกมา VPN กลับไปที่ทำงานบ้างระหว่างรอเครื่อง (จนพี่ที่ทำงานต้องส่งข้อความมาทักว่าระวัง VPN เข้าที่ทำงานเพลินจนตกเครื่องบินล่ะ)...

เสริมสร้าง
เถิดแรงใจ
เพื่อไป
ค้นความจริง

แต่พอเดินไปที่ Gate ก็พบว่ามีความเปลี่ยนไปคือน่ารักขึ้น (เป็น Theme Kitty สีชมพู) ผู้คนมารอกันเต็ม Gate แต่ว่าไม่ค่อยนั่งกัน ถ่ายรูปกันใหญ่ (ไร้นามก็ถ่ายบ้าง) เลยไม่น่าเชื่อว่าจะมีมุมเก้าอี้ว่างๆ ถ่ายภาพมาได้ เสร็จแล้วก็ขึ้นเครื่องเดินทางไปซานฟรานฯ ไร้นามสงสัยว่า ที่ต้องมาที่นี่อีกครั้งเป็นเพราะตอนเด็กๆ ตอนจบปริญญาตรีมาใหม่ๆ ได้มาอยู่ที่เมืองนี้เป็นเมืองแรก แล้วรุ่นพี่คนหนึ่งที่โน่นบอกว่าให้วางทิ้งเหรียญ penny หนึ่งเหรียญไว้ที่สนามบินเพื่อจะได้กลับมาอีกครั้งหรือเปล่านะ (เพราะไร้นามก็ลองทำตามดู) นับๆ ไปแล้วไปๆ มาๆ ที่สนามบิน แห่งนี้ถึง 8 ครั้งแล้วด้วยกันนับตั้งแต่นั้นมา...

ฟ้าเอย
ยังสวยใส
รู้ใจ
ห่มอบอุ่น

คราวนี้ตอนจองตั๋วไม่รู้ทำไมคุณเจ้าหน้าที่ไม่ถามว่าไร้นามจะนั่งไหน แล้วไร้นามเองก็ลืมบอก เพราะคิดว่าใส่ใน profile ของ member club ไว้แล้วว่าชอบนั่งที่นั่งริมทางเดิน ปรากฏว่าคราวนี้โชคร้ายได้ที่นั่งริมหน้าต่าง (ตั้งสิบกว่าชั่วโมง) ข้อดีคือได้ดูวิว เลยได้มีโอกาสถ่ายรูปเกล็ดหิมะน้อยๆ ค่อยๆ ก่อตัวที่ริมกระจกหน้าต่าง (ข้อเสียคือเวลาอยากเข้าห้องน้ำก็ต้องคอยขอตัวคนที่นั่งด้านนอก) พูดถึงเรื่องเครื่องบิน ไร้นามชอบบินตอนเปลี่ยนปี (คืนวันที่ 31 ธันวา ต่อวันที่ 1 มกรา) ที่สุด เครื่องบินว่างๆ ไม่มีใครนั่งเหมือนเครื่องทั้งลำเป็นของพวกเราไม่กี่คน...

ไอแดด
หวานละมุน
โอบอุ้ม
ให้ประวิง

คราวนี้บริษัทเช่ารถ mazda ให้เป็นรุ่นซิ่งๆ ทีเดียว (สรุปคือเคยขับรถที่อเมริกาหลายยี่ห้อดีครั้งแรกมาก็ขับ Ford แล้วก็ Kia Amanti แล้วก็ Toyota) แต่เจ้า mazda นี้ถึงแม้จะทรงดูเป็น sport แต่ขับจริงแล้วเบาไปหน่อย รถคันอื่นขับผ่านแล้วเหมือนจะปลิว (คันที่ชอบสุดคือน้อง Kia) และด้วยคราวนี้เป็น trip ที่ต้องไปๆ มาๆ คนเดียวพี่ๆ ที่บริษัทเลยเช่ารถแบบมี navigator ให้ด้วย (ส่งเสียงพูดตลอดเวลา ให้เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา) แรกๆ ก็รำคาญหลังๆ ก็เริ่มชินและรู้สึกเหมือนมีเพื่อนร่วมทางดีทีเดียว