Fuzhou Trip #1

" Hope is a waking dream. "
-- Aristotle

ยินดี
ปรีดา
เกินค่า
หาเท่า

เมื่อช่วงกลางเดือนที่ผ่านมา โชคชะตาพัดพาให้ได้ไปทำงานที่เมืองจีน (เมือง Fuzhou) ซึ่งจริงๆ ต้องนับได้ว่าเป็นครั้งแรกที่ได้ไปเยือนแผ่นดินเกิดของอากง นึกถึงสมัยเด็กๆ ที่ไร้นามโตมาในสังคมคนจีนในแผ่นดินไทย แต่ด้วยความที่เมืองไทยเป็นประเทศเสรีทำให้โตมาโดยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไทยตลอดมา ยิ่งนานๆ เพราะกงเสียตั้งแต่ยังเด็กและได้ย้ายถิ่นฐานมาอยู่กรุงเทพฯ ยิ่งทำให้ไร้นามค่อยๆ ลืมภาษาจีนที่เคยคุยได้ตอนเล็กๆ กับกงและค่อยๆ เริ่มลืมอะไรๆ ไปเรื่อยๆ

สรวงสรร
บรรเทา
ทุเลา
เบาใจ

แล้ววันหนึ่งก็ได้มีโอกาสได้เยือนเมืองจีน คราวนี้เป็นครั้งแรกที่ได้บินกับสายการบินคาเธย์ แปซิฟิค เลยได้มีโอกาสไปเที่ยว Lounge ของสายการบินแห่งนี้ที่สุวรรณภูมิ ด้วยความที่เป็นสายการบินของฮ่องกงอาหารว่างที่อร่อยของที่นี่ต้องยกให้ติ่มซำ แต่เสียดายที่ Lounge นี้ไม่ค่อยมีอะไรให้เล่นมากเหมือนของ EVA Air จำได้ว่าสมัยเด็กๆ เคยใช้บัตร Diners ไปเข้า Lounge ของคาเธย์ที่สนามบินดอนเมืองประทับใจมากเลยแอบผิดหวังเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีอะไรต่างกันนัก

กางปีก
หลีกบิน
โผผิน
จินต์ไหว

แต่ไม่นานก็ต้องมาตะลึงกับ Lounge ของสายการบินนี้ที่ฮ่องกง เพราะใหญ่โตโอ่อ่า ไม่ว่าจะเป็นบริเวณคอมพิวเตอร์ ห้องอาบน้ำ Noodle, Coffee bars สร้างได้น่าประทับใจทำให้เวลาแห่งการรอเครื่องบินถึงแม้จะ delay ก็ผ่านไปรวดเร็วไม่น่าเบื่อเลย

ขอบฟ้า
คว้าไกล
กลับใกล้
ไขว่ถึง

ที่ชอบใจที่สุดคือระบบการสั่ง "บะหมี่" ที่พอไปสั่งแล้วเค้าก็ให้เครื่องมือกลมๆ ขนาดฝ่ามือมาพร้อมกับบอกว่าถ้าเครื่องสั่น & มีไฟสีแดงวิ่งแสดงว่า อาหารที่เราสั่งนั้นทำเสร็จแล้วให้มารับที่ counter ได้ แล้วก็ถือเจ้าเครื่องนี้ไปเดินเล่นใน Lounge ได้ตามสบายไม่ต้องคอยนั่งรอ ถือว่าเป็นการใช้ technology ให้คนประทับใจได้อย่างเก๋ไก๋ทีเดียว

ลมหนาว
พราวห่ม
พอข่ม
ชมชื่น

โลกมักจะกลมเสมอสำหรับคนในวงการธุรกิจ น่าแปลกที่การเดินทางครานี้ให้บังเอิญเจอต้องคนรู้จักได้ทั้งตอนอยู่สนามบิน ใน Lounge และแม้กระทั่งตอนถึงโรงแรมที่พักอย่างไม่ได้นัดหมายกันมาก่อน นึกแล้วแปลกยิ่งถ้าเทียบกับสมัยเป็นเด็กๆ นักเรียน ไร้นามบินไปบินมามากมายแทบไม่เคยเจอคนรู้จักซักครั้ง

ยามหลับ
กลับตื่น
พักพื้น
คืนหนึ่ง

ความทรงจำก้าวแรกในแผ่นดินจีนนั้นไม่ค่อยดีนัก เพราะจากสนามบินขับไปตัวเมืองใช้เวลาชั่วโมงเศษๆ สิ่งที่น่ากลัวคือการขับรถแบบไม่ยอมกัน ใครแย่งทางได้ก่อนก็ได้ไปก่อน การขับรถปาดหน้ากลายเป็นเรื่องธรรมดา การเดินข้ามถนนตรงไหนก็ได้ การที่คนหยุดยืนดื้อๆ กลางถนน หรือแม้กระทั่งการไม่สนใจสัญญาณไฟ ทำให้พบว่าเทียบกับเมืองไทยแล้วคนไทยเราขับรถเรียบร้อยไปเลย (หลังจากนั้นหลายวันไร้นามจึงทำใจได้ว่าการขับรถแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดาของคนที่นี่)

ไออุ่น
คุณคำ
ชวนพร่ำ
คำนึง

โรงแรมที่มาพักครานี้คือโรงแรมแชงกรีล่าซึ่งถือได้ว่า เป็นโรงแรมที่ค่อนข้างสวยงามในเมืองนี้ทีเดียว เจ้าหน้าที่พนักงานยิ้มแย้มช่วยเหลือทักทายได้ดี แต่น่าแปลกที่ทุกคนที่เจอกับไร้นามจะทักด้วยภาษาจีนก่อน (ค่านิยมนี้ไม่เหมือนเมืองไทยที่โรงแรมหรูๆ มักจะทักไร้นามด้วยภาษาอังกฤษก่อน ทำให้รู้สึกไม่ได้ว่าประเทศเค้าชาตินิยมดีกว่าเรา)

ท้องฟ้า
ตราตรึง
พาซึ้ง
พึงใจ

ช่วงที่ไปถือว่าโชคดีคือเพิ่งผ่านปีใหม่มาได้ไม่นาน และก็กำลังใกล้ช่วงตรุษจีนเลยได้ชมบรรยากาศการตกแต่งรับเทศกาลรอบๆ ตัว อากาศตอนที่ไปถึงถือว่าเย็นพอควรคืออุณหภูมิประมาณ 9 องศา แต่พวกเราก็ไม่หวั่นออกไปเดินชมเมืองท่องราตรีกันเล็กน้อย จุดหมายเพื่อลองไปหาอาหารท้องถิ่นกินกัน