Imagination from the emptiness

⁞ จิตรกรผู้ใดในโลกหล้า วาดผืนฟ้าด้วยสีฟ้าทาเติมฝัน ระบายริ้วปุยเมฆขาวพราวกำนัล ให้คงอยู่คู่นิรันดร์ห่มผืนดิน ระหว่างทำงานพอมีเวลาว่าง (หยุดเสาร์-อาทิตย์) พวกเราก็ชวนกันไป Las Vegas รัฐ Nevada ขับรถกันไปเป็นเวลา 10 ชั่วโมงออกจากโรงแรมกันตั้งแต่ตอนเย็นวันศุกร์ ระหว่างทางจะเป็นบรรยากาศทะเลทราย ภาพประทับใจ (ที่ไม่ได้เก็บภาพมา) คือได้เห็นแสงสีของ Las Vegas และค่อยๆ เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในยามเช้า จิตรกรผู้ใดในผืนโลก เปลี่ยนมุมโศกให้งดงามด้วยงานศิลป์ ทะเลทรายแห้งแล้งเกินจิตจินต์ เปลี่ยนเป็นถิ่นทำกินให้ผู้คน มาเวกัสคราวนี้ฉันไปพักที่โรงแรม Luxor ส่วนตัวคืออยากมาพักที่นี่อยู่แล้วเพราะเคยดูสารคดีเรื่องการสร้างตึกให้ห้องพักอยู่ในแนวเฉียงๆ ของพิระมิดและการสร้างลิฟต์โดยสารให้ขึ้นลงในแนวเฉียง ซึ่งถือเป็นงานทางด้านวิศวกรรมที่น่าประทับใจ เมื่อมนุษย์พยายามสร้างสวรรค์ ก็รังสรรใส่ทุกสิ่งที่สุขสม รวบรวมเอาทุกทุกอย่างที่รื่นรมย์ ลงทับถมจนคนเห็นเป็นภาพลวง สิ่งที่มีชื่อเสียงอีกอย่างของเวกัสก็คืออาหาร Buffet ตามโรงแรม ที่มีอาหารให้เลือกหลากหลายและมีคุณภา...

หวนคืนถิ่นเดิม ที่เริ่มทำงาน เรียงร้อยสืบสาน พบพานจารจำ เมื่อเดือนพฤษภาคม-มิถุนายนที่ผ่านมาฉันได้มีโอกาสไปทำงานที่ California (Bay Area / Silicon Valley) อีกครั้ง ตั้งชื่อ Blog นี้ว่า California 2 แต่จริงๆ แล้วเป็นการบินไปทำงานที่นี่เป็นครั้งที่หก แต่ละครั้งจะมีมิชชั่นแทนไม่ซ้ำกัน ตั้งแต่ไปเรียนรู้เทคโนโลยี ไปตกลงธุรกิจ ไปดูงาน ไปช่วยงานทีม Marketing ติดต่อกับลูกค้า ไปประชุม และคราวนี้แตกต่างจากทุกครั้งคือนำทีมคนไทยไปวางระบบไอทีให้ที่อเมริกา (ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก) หลายสิ่งคงเดิม หลายสิ่งเริ่มต้น ทั่วทุกแห่งหน ล้นพ้นทรงจำ ฉันมาทำงานที่ California ครั้งแรกตอนปี 1997 (18 ปีที่แล้ว) ตอนนั้นอยู่ที่ San Jose เป็นเวลา 4 เดือน คราก่อนตอนปี 2007 ที่บินมาช่วยทำงานให้กับทีม Marketing เจรจางานกับลูกค้า ตอนนั้นบินมาคนเดียวเลยมีเวลาเยอะหน่อย แต่ละวันฉันก็ขับรถตระเวนไป-มา หาเพื่อนเก่าๆ คราวนี้ได้กลับมาอีกครั้งแต่มากันเยอะพอสมควร กลายเป็นว่าเลยไม่ค่อยมีเวลาไปเยี่ยมเพื่อนๆ แถวนี้ซักเท่าไหร่ ถนนทอดยาว เรื่องราวลำนำ หนหลังดื่มด่ำ เกินคำบรรยาย การเที่ยว...

อัศจรรย์ความงาม เพียงตามมองยล พบภาพดอกผล ที่ดลบันดาล ตอนแรกจินตนาการไว้ว่าบรูไนจะร่ำรวยหรูหรา พอไปถึงก็พบว่าเค้ากำลังพัฒนาอย่างรวดเร็วอยู่ต่างหาก (เดี๋ยวจะค่อยๆ เล่า) อธิบายภาพบนสุดก่อนคือมุมโปสการ์ดที่มัสยิดทองคำ Omar Ali Saiffuddien ส่วนภาพข้างบนและภาพข้างล่างคือประตูทางเข้าพระราชวังถ่ายจากซ้ายไปขวา ที่นี่จะมีทั้งหมดสามประตูที่แบ่งไว้สำหรับประชาชนคนธรรมดา แขก VIP หรือราชนิกูลเข้าแยกกันไป ร่ำรวยน้ำมัน รู้กลั่นเจือจาน แบ่งปันชาวบ้าน พบผ่านชื่นชม มีโอกาสเข้าไปดูพิพิธภัณฑ์หลายแห่ง (เสียดายส่วนใหญ่เค้าห้ามถ่ายรูป) เลยได้รู้ว่าประเทศนี้สมัยก่อนยากจนมาก แต่ไม่กี่สิบปีก่อนเพิ่งขุดเจอน้ำมันประเทศก็เลยเปลี่ยนไป ตอนนี้กลายเป็นประเทศพัฒนาทันสมัยมีสวัสดิการรัฐสนับสนุนมากมาย อย่างเช่นนโยบาย หนึ่งดอลล์บรูไน (ประมาณสามสิบบาท) รักษาทุกโรค ของเค้ารักษาแบบจริงจังถ้ารักษาในประเทศไม่ได้ก็ให้เบิกค่าตั๋วเครื่องบินไปรักษาที่สิงค์โปร์ หรือ มาเลเซีย พร้อมทั้งค่าเครื่องบิน โรงแรม ของคนติดตามทุกอย่างเหรียญเดียว ผลิกฟื้นผืนดิน ประทินเหมาะสม ทุกอย่างเกลียวก...

เพียงมีจุดหมาย ก็ง่ายไปถึง เริ่มคิคคะนึง แล้วจึงมุ่งไป ฉันมีความใฝ่ฝันว่าอยากเดินทางไปเยือนประเทศเพื่อนบ้านให้ครบทุกประเทศ ไหนๆ ก็เดินทางต่างประเทศไกลๆ มาตั้งหลายแห่ง ถ้าเมืองใกล้ๆ แล้วไม่เคยไปมันก็กระไรอยู่ ดังนั้นจุดหมายอีกแห่งที่วางแผนจะไปเยี่ยมชมก็คือประเทศอินโดนีเซีย ที่เลือกมาบาหลีเป็นเพราะเป็นอีกเมืองหนึ่งซึ่งได้รางวัล UNESCO World Heritage (เรื่องการบริหารจัดการระบบน้ำจืดสำหรับการเกษตร) ชื่นชมไปพลาง ตามทางจารใจ ติดตาตรึงไว้ ให้ยิ้มอิ่มทรวง ภาพข้างบนสุดเป็นภาพวัดอูลันดานู บราตันที่ใช้เป็นสัญลักษณ์ตีพิมพ์ลงในแบงค์ 50,000 รูเปียะห์ของอินโด ภาพถัดมาเป็นภาพวัดอูลูวาตู ที่ตั้งอยู่บนหน้าผาริมทะเล ที่แห่งนี้มีการแสดง Kacak Fire Dance ให้ชมเรื่องรามเกียรติ์ประกอบวิวทะเลริมหน้าผาและพระอาทิตย์ค่อยๆ ตกเป็นฉากหลังอย่างสวยงามตั้งแต่ตอนยังมีแสดงสว่างจนถึงยามค่ำคืนตามสองภาพด้านบน สิ่งเก่าผ่านไป ไม่ต้องยึดหวง ผลิใบปลดบ่วง ตักตวงงอกงาม ภาพด้านบนก่อนบทกวีเป็นภาพภูเขาไฟบาร์ตูห์ที่เคยปะทุจนเกิดเป็นเถ้าถ่านสีดำมอดไหม้ แต่หลังจากนั้น...