๏ ฟ้า ฝน ดิน ไฟ ๏

(Along highway no. 1, from LA to San Frans USA)

๏ ฟ้าเพียงลองมองดูหมู่มนุษย์
เข้ายื้อยุดฉุดแย่งและแข่งขัน
จึงสะท้อนทอดถอนใจในฉับพลัน
ด้วยรู้ทันมันเพียงภาพอาบเงาลวง

๏ ฝนจึงตกต่างน้ำตานภาร้อง
ด้วยพิศมองแล้วหมองหม่นจนนึกห่วง
หลากชีวิตใต้ฟ้าเดียวหลายใจดวง
ต่างตักตวงทวงสิทธิ์ตน...จนน้ำใจ

๏ ดินรองรับซับซึมธารแห่งความทุกข์
จึงไร้สุขทุกทุกคราฟ้าร่ำไห้
แต่หนึ่งแรงใช่แกร่งพอจะขอใคร
ให้เปลี่ยนไปให้ปล่อยวางอย่างที่ควร

๏ ไฟเปลวร้อนจึงลุกลามตามปลอบฟ้า
โหมสูงคราแผ่นดินสอนให้ย้อนหวน
แผดผลาญเผาจนมอดหายคลายเย้ายวน
เป็นธรรมชวนทวนตรึกไว้ในอุรา

-----------------------------------------------------------------------------------------
ไฟคือไฟจุดแล้วก่อกำเนิด
สิ่งประเสริฐอารยะที่ยิ่งใหญ่
จากมนุษย์ยุคหินถิ่นพงไพร
พอพบไฟก็กลับกล้าท้าราตรี
-----------------------------------------------------------------------------------------
๏ ฟ้า ฝน ดิน ไฟ ๏

๏ ฟ้าอาบแสงแดงเพลิงระเริงรู้
ฝนจะพรูพร่างพรมหลังชมเห็น
ดินจะปริ่มอิ่มน้ำฉ่ำชื่นเย็น
ไฟจะดับกลับเป็นเช่นก่อนกาล

---

หมายเหตุ: เก็บมาจากกลอนที่ไร้นามแต่งไปแจมในอาศรมฯ