ไปรษณียบัตร...

ความคิดถึง ส่งผ่านกระดาษเนื้อบางเบา ในรูปแบบเส้นสายลายอักษร ข้ามขอบฟ้า แผ่นน้ำ คอยตามส่งสัญญาณ ให้ผู้รับได้ทราบว่า ยังมีคนคิดถึงเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ ณ แห่งหนใด

งานอดิเรกของฉันทุกครั้งที่เดินทางไปที่ไหนๆ คือการส่งไปรษณียบัตร ทุกอย่างเริ่มขึ้นจาก Victor เพื่อนชาวอเมริกันที่จำไม่ได้ว่าเราเริ่มรู้จักกันได้อย่างไร คล้ายๆ กับว่าเริ่มเล่น ICQ แล้วเจอกัน เลยเมล์คุยกันโน่นนี่ เพราะเราก็อยากฝึกภาษาอังกฤษ มีครั้งนึงคุยกันเรื่อง Stanford ว่าเราชอบตึกของมหาวิทยาลัยเค้า Victor เลยส่ง postcard มาให้ และต่อๆ มาก็มักส่ง postcard มาให้เวลาไปเที่ยวไหนๆ ซึ่ง Victor เที่ยวเยอะมากและหลากหลาย เท่าที่จำได้ก็มี postcard จาก ลาสเวกัส ปารีส โรม อียิปต์ ทำให้เรารู้สึกชอบที่ได้เห็นรูปสวยๆ แสตมป์สวยๆ ของประเทศต่างๆ

ต่อมาพอไร้นามมีโอกาสได้เดินทางเลยเริ่มส่ง postcard ให้เพื่อนๆ บ้าง ปกติสมัยก่อนจะซื้อ 10-12 ใบ จำได้ว่าทำวีรกรรมมากมายในการวิ่งหา post office ตามประเทศต่างๆ แล้วก็พยายามส่งภาษา (มือ) ขอซื้อ stamp ส่ง postcard เช่นที่ประเทศโปแลนด์ ญี่ปุ่น เยอรมัน ฝรั่งเศส ที่คนเค้าไม่ค่อยชอบพูดภาษาอังกฤษนัก... แล้วเพื่อนๆ ที่ไร้นามชอบส่ง postcard ไปหาก็มักจะส่ง postcard กลับมาบ้าง ไร้นามก็เลยเริ่มเก็บ จำได้ว่าตอนเรียนปริญญาเอกปีสาม ได้ห้องใหม่ที่มีบอร์ดอันใหญ่เลยเอาไปรษณีย์บัตรสวยๆ ที่ได้มาจากเพื่อนและอื่นๆ (รูปภาพ, greeting cards, notes, etc.) มาแปะๆ พอสร้างบรรยากาศจอห้องดูอบอุ่นขึ้นมา (ดังภาพด้านบน)

ตอนเรียนจบแล้วอยู่ทำงานต่อ ไปพักกับ host ชาวอังกฤษ (คุณ Simon) ได้ห้องสีเหลืองสดใส แล้วคุณ host ใจดีก็อนุญาติให้แปะ โปสเตอร์ได้ตามสบายที่ฝาผนังด้านหนึ่ง ไร้นามเลยจัดการเอาโปสการ์ดจำนวนหนึ่งมาแปะเรียงกันเป็นแนวเฉียงๆ (เสียดายที่ลืมถ่ายภาพเก็บเอาไว้) คุณ host ใจดียังเคยแอบแวะมาดูแล้วชมว่าแต่งห้องได้เก๋ และดูอบอุ่นดีเหมือนกัน...

Postcard เป็นเหมือนเครื่องมือส่งผ่านความคิดถึงของคนๆ หนึ่งสู่คนอีกคนหนึ่ง ถึงแม้พื้นที่ในการเขียนจะน้อย แต่มันแสดงถึงความตั้งใจของคนส่ง บางทีแค่ข้อความสั้นๆ สองสามบรรทัด ก็ทำให้เรายิ้มได้... ทุกๆ ครั้งที่เหงาแค่มองเห็นไปรษณียบัตรเหล่านี้ ไม่ต้องพลิกมาอ่านก็อบอุ่นได้กับความตั้งใจของผู้ส่งแล้ว...
Create Date : 19 กรกฎาคม 2549