สะสมดอกไม้

ช่อคาร์เนชั่น: ถ่ายวันแรกที่ได้รับ

ดอกคาร์เนชั่น
แม้มันแบบบาง
ทำไมเจ้าช่าง
อยู่อย่างอดทน

สิ่งที่สะสมยากที่สุด ก็คือการสะสมดอกไม้ เวลาที่คุณได้รับดอกไม้สวยๆ มาสักช่อนึง หลายๆ ครั้งก็อยากจะเก็บมันไว้อย่างนั้นนานๆ แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ จริงๆ แล้วสำหรับฉันเอง ฉันคิดว่าดอกไม้เปรียบเสมือนเป็นความรักหนุ่มสาวเลยนะ คือเป็นสิ่งบริสุทธิ์สวยงาม เบ่งบานได้อย่างน่าชม แต่ก็ไม่สามารถคงทน คงเป็นได้เพียงภาพประทับใจ ตรึงตราตรึงใจในยามหวนถึงเรื่องวันวาน และก็อยู่ที่คนที่เคยผ่านมันว่า คุณจะจำภาพยามที่มันสวยงามเอาไว้ หรือยามที่มันโรยรา ถ้าคนเราอยากอยู่อย่างมีความสุขในชีวิต ก็เลือกจำภาพยามที่มันเคยสวยงามเอาไว้เถิดว่าเป็นภาพหนึ่งในอดีตที่อย่างน้อยเราก็เคยได้ชื่นชม

ดอกไม้ที่ฉันชอบที่สุด คือดอกคาร์เนชั่นสีขาว ดอกไม้ในภาพชุดนี้เป็นอะไรที่ประทับใจมากๆ คือนิสิตที่สอนทั้งรุ่นไปช่วยกันซื้อมาให้ในวันปิด class พวกนิสิตเหมือนมาค้นข้อมูลที่โพสใน web ว่าฉันชอบดอกคาร์เนชั่นสีขาว เลยไปซื้อมาทำ surprise ในวันสุดท้ายให้เป็นช่อได้อย่างน่าประทับใจ ที่ชื่นใจนั้นไม่ใช่เพียงแค่ดอกไม้แต่เป็นความพยายามในการสืบหาว่าอะไรเป็นของที่ฉันชอบต่างหาก ความรู้สึกดีๆ ว่ามีคนอยากจะทำให้เรารู้สึกดีๆ นั้นมันมีค่ามากกว่าช่อดอกไม้เสียอีก ความตั้งใจของผู้ให้นั่นคือความทรงจำ ที่เก็บไว้ได้แม้ในวันที่ดอกไม้โรยรา


คาร์เนชั่นในแจกัน: ถ่ายเมื่อผ่านมาเกือบอาทิตย์

สาเหตุที่ฉันชอบดอกคาร์เนชั่นที่สุด เป็นเพราะว่าฉันเคยได้ดอกไม้มากมายมาครั้งหนึ่ง แล้วฉันก็จัดและเลี้ยงดอกไม้อยู่พักใหญ่ สิ่งที่พบคือดอกคาร์เนชั่นเป็นดอกไม้เรียบๆ ที่ไม่เตะตาแต่อยู่อย่างอดทน ดอกคาร์เนชั่นนั้นเป็นดอกไม้เรียบร้อย ก้านอ้วนๆ ของมันไม่ได้มีหนามแหลมคมแบบดอกกุหลาบ กลีบบางๆ ของมันไม่ได้มีกลินหอมละมุนแบบดอกมะลิ หรือลวดลายของมันไม่ได้งดงามตระการตาแบบดอกลิลลี่ แต่ความ "พยายามที่จะมีชีวิต" ให้ยาวนานที่สุดและอย่างสวยงามของมันนั้นเป็นสิ่งที่ฉันประทับใจ (จริงๆ แล้วชอบพอๆ กับดอกหญ้า ซึ่งก็มีมาให้ในช่อเดียวกันพอดี)

แต่คนเราก็ไม่อาจฝืนโชคชะตาได้ ทุกๆ สิ่งก็มีกำหนดของมันที่จะต้องจากไปในวันใดวันหนึ่ง แต่สิ่งที่จะพิสูจน์คนเรานั้นก็คือว่าช่วงเวลาที่เคยมีโอกาสได้เบ่งบานนั้นได้สร้างคุณค่าเอาไว้ขนาดไหน ซึ่งถ้าจะเปรียบไปแล้วก็เหมือนกับชีวิตของคนเรา การที่คนเราเกิดมานั้นมีชีวิตอยู่เพียงสั้นๆ เท่านั้นเมื่อเทียบกับประวัติศาสตร์กาลเวลาที่ได้ล่วงผ่านมาและกำลังจะผ่านไป เราจะฝากชีวิตเราให้จารลงไปในรอยแห่งกาลเวลาอย่างไร? คุณเคยถามตัวเองเหมือนฉันไหม? เวลาไปเดินเล่นดูโบราณสถานหรืออ่านหนังสือประวัติศาสตร์ ว่าต่อไปเมื่อชีวิตเราผ่านไป แล้วเราจะอยู่อย่างฝาก "จาร" อะไรลงไปในหน้าประวัติศาสตร์บ้างได้หรือไม่? หรือจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวธุลีดินของห้วงจักรวาลที่ลืมตาเกิดมาดูโลกเพื่อจะสั่นสะเทือนเพียงชั่วครู่แล้วก็เลือนหายไปตามกาลเวลา คนเราควรจะมีชีวิตที่งดงามและมีความหมายแม้จะมีเวลาเพียงน้อยนิดมิใช่หรือ

แม้ดอกไม้จะร่วงโรยลงไป เหมือนๆ กับความรักของหนุ่มสาว หรือช่วงชีวิตสั้นๆ ของคนในห้วงกาลเวลา แต่ฉันเชื่อว่าพวกมันได้ฝากรอยยิ้มไว้ได้ในวันก่อนจากลา ด้วยความภูมิใจที่ได้อยู่อย่างเต็มที่และสวยงาม... แล้วพวกเราล่ะ? ได้ทำวันนี้ ได้ทำชีวิตตอนนี้ อย่างสวยงามไม่แพ้ดอกไม้แล้วหรือยัง?... เรามาสะสมดอกไม้ให้บานสะพรั่งเต็มหัวใจของพวกเราและคนรอบข้างในยามที่พวกเรายังมีชีวิตอยู่กันดีไหม? @^_^@


ดอกคาร์เนชั่น: ในวันท้ายๆ ที่เหลือไม่กี่ดอกแต่ก็ยังยืนหยัดสวยงาม

ฝากภาพจารจำ
งามล้ำชวนยล
ดั่งสอนให้คน
อดทนงดงาม 

Create Date : 18 กรกฎาคม 2552