แวะเที่ยวตามทางพอ…
ไม่เหนื่อยหนอไม่วุ่นวาย…
เดินทางสะดวกสบาย…
ไปง่ายง่ายบินแป๊บเดียว…
บินกับ Singapore Airlines จนได้ไมล์แลกตั๋วเครื่องบินฟรี – แต่เนื่องจากไปสิงค์โปร์บ่อยเลยใช้วิธีจองตั๋วต่อไปที่อื่นแต่ยังไงก็ต้องแวะ transit สิงค์โปร์เพราะเป็น Hub ของสายการบิน ก็เลยมีเวลานิดหน่อยให้เดินดูอะไรของ Singapore ดู update โน่นนี่ ระหว่าง transit อย่างแรกเลยคือสนามบินมีอะไรเยอะขึ้นเช่นภาพบนสุด มีเลี้ยงปลาสวยงามจริงๆ ว่ายในสนามบิน ให้เดินบนพื้นกระจกแล้วดู ได้บรรยากาศธรรมชาติในสนามบินไปอีกแบบ (ตรงจุดเลี้ยงปลาคือตรงที่สีดำๆ ที่มีพื้นกระจกให้คนเดิน)
แวะกินตามทางพอ…
อร่อยหนอและก็ฟรี…
หลายสิ่งที่ดีดี…
นั้นก็มีอยู่มากมาย…
ภาพข้างบนๆ คือรวมภาพ Lounge ฟรีทั้งหลายที่เข้าด้วยสิทธิ์บัตรโน้นบัตรนี้ สองอันแรกข้างบนๆ คือ SATS Premier Lounge ที่ Terminal 1 ที่ใช้ได้เลย ห้อง Shower ใหญ่มากๆ อันนั้นใช้สิทธิ์บัตรเครดิต JCB เข้าได้ และภาพข้างบนคือ Ambassador Transit Lounge ที่ Terminal 2 ที่ของกินเยอะกว่า สรุปคือใครอยากพักอาบน้ำให้ไป SATS Premier Lounge และใครอยากหาอะไรกินเยอะ ก็ไป Ambassdor Lounge ก็พอโอเค (แต่ก็ยังสู้ SilverKris Lounge ของ Singapore Airlines เองยังไม่ได้ /อันนั้นเคยรีวิวแล้ว)
แวะพักตามทางพอ…
และหยุดรอดูผู้คน…
มองข้ามความสับสน…
ก็จะพ้นสิ่งวุ่นวาย…
มาสิงค์โปร์คราวนี้แวะไปดูพิพิธภัณฑ์ลูกหลานชาวจีนที่บันทึกประวัติศาสตร์ที่มาตั้งรกรากที่สิงค์โปร์ (เสียค่าเข้านิดหน่อย) ยังจัดได้ธรรมดาถ้าเทียบกับพิพิธภัณฑ์ลูกหลานชาวจีนที่แถวเยาวราช (ในวัตไตรมิตร) ของไทยทำดีกว่าและฟรี แนะนำให้คนไทยไปดูของไทยเพราะลูกหลานชาวจีนเรามาตั้งถิ่นฐานในไทยแบบอลังการ (มากันหลายล้านคน และพิพิธภัณฑ์ของไทยทำดีมากๆ กว่าที่อื่นๆ)
เดินทางตามร่องรอย…
ทีละน้อยคอยเรียนรู้…
ยามพักอย่าหยุดอยู่…
สังเกตุดูสิ่งรอบตัว…
ในพิพิธภัณฑ์มีแผนที่บอกว่าอะไรอยู่ที่ใน (มาตั้งแต่สมัยโบราณ) และพอเดินเลยจากย่านเมืองจีนไชน่าทาวน์ของสิงค์โปร์ไปนิดเดียวก็จะเจอย่านเก่าแก่ของแขก เคยทำ blog ย่านมีมาแล้วในทริปอันเก่าๆ ที่ไปวัดแขก ตอนนี้เลยไปมัสยิดโบราณแทนมั่ง แต่เดี๋ยวขอลงรูประหว่างทางประกอบไปด้วยพลางๆ นะคะ
ท่องเที่ยวเรื่อยเรื่อยไป…
หาสิ่งใหม่เข้าใส่หัว…
ต่างถิ่นไม่ต้องกลัว…
ค้นคว้าชัวร์ก็เดินทาง…
แวะมาดูมัสยิดที่สิงค์โปร์บาง ที่นี่ไม่เข้มเท่าที่มาเลเซียคือถ้าใครแต่งตัวไม่เรียบร้อยเช่นกางเกงขาสั้นเค้าถึงจะให้คลุมผ้า แต่ส่วนตัวใส่เสื้อโปโลกางเกงยีนเค้าให้เข้าได้ (แต่ถ้าเป็นที่มาเลย์จะให้คลุมผ้าเสมอ) ถอดรองเท้าไว้ข้างนอกอะไรเหมือนกันมีความสะอาดระดับหนึ่ง แต่เดินดูแล้วยังไม่อลังการ แต่ก็เอาเถอะเพราะส่วนตัวเคยไปดู Blue Morque และ Hagia Sophia ที่ Istanbul ที่อลังการมากๆ มาแล้วพอไปดูที่อื่นก็เลยไม่อลังการไปเอง ทั้งๆ ที่ตอนสร้างคงจะอลังการมากเพราะสิงค์โปร์ยุคแรกๆ เริ่มจากหมู่บ้านชาวประมง
ชมวิวและแวะกิน…
อร่อยลิ้นเพลิดเพลินตา…
อิ่มหนำสุขอุรา…
พักผ่อนหนาก็สบาย…
เดินหาร้านมิชลินในย่านแถวนี้ ซึ่งมีหลายร้านไปดูบรรยากาศ แต่ว่าคนเยอะมากๆ ไปมา 2-3 ร้านก็คนเต็มต้องรอคิว ด้วยความที่กลัวกลับไปต่อเครื่องบินไม่ทัน (นี่คือทริปทรานสิท คือแวะมาเปลี่ยนเครื่องที่สิงค์โปร์เฉยๆ แต่แอบแว๊บออกมาดูข้างนอก 3 ชั่วโมง) สรุปก็เลยกลับไปเดินดูพวกสาขาร้านมิชลินที่ The Jewel ดีกว่า (ภาพล่างๆ) เพราะจะกะเวลาง่ายกว่า
แวะร้านมิชลิน…
เพราะคุ้นลิ้นกินง่ายง่าย…
คนเยอะน่าเสียดาย…
กลัวจะสายเลยอดกิน…
ตอนแรกไปร้าน The Coconut Club ก็คนเยอะมากและรถจะมาในอีกครึ่งชั่วโมง แค่รอคิวก็อาจจะกินไม่ทัน เลยกลับ The Jewel มาที่ร้าน Putien ที่ Jewel คนก็เต็มร้านอีกถ้ารอคิวกว่าจะได้กินก็ไม่ทัน boarding (เค้าเลยใจดีแจกลูกอมมินท์ฟรีให้กินปลอบใจแทน – ซึ่งอร่อยดี) แล้วสุดท้ายแวะไปร้าน Tambuah Mas แบบหิวมากๆ ร้านนี้ไม่มีคิว แต่ด้วยความที่เดินหาร้านเยอะ เวลาไม่ทันเลยเลือกกินเร็วๆ พวกอาหารให้ตู้ข้างหน้า (ประมาณแป้งพัพใส้อะไรอินเดียๆ อร่อยดี – ลืมถ่ายรูป) และก็ซื้อขนมกลับไปฝากที่บ้านด้วยก่อนบิน
จนถึงร้านสุดท้าย…
คิวสบายเลยได้กิน…
รสชาติอร่อยลิ้น…
จนลืมสิ้นความเหนื่อยเลย…
Comments